SEVDA SAHNESİNDE BEN

Zaman bütün yaraları kapatır derler…
Ne kadar acı çekersen çek unutursun kime yandıysa yüreğin.
Oysa bir bana unutturmadı zaman yaşadıklarımı,acı hatıralarımı…
Ben hep çok sevdim,sevdamın sahnesindeki baş kahramanı…
Ne ihanet ettim ne de terk eden oldum…
Bende sevdalar tükettim elbet,bitirdim ama sonunu göremediğim sevdalardı onlar.
Ben hep yüreğime yenildim,o ne derse onu yaptım…
Hepte kaybettim…
Şimdi sevda sahnemde yalnızlık ve ben varım.
Ne zaman o baş kahraman birkaç bölüm yanımda oldu ki…
Benimkiler tek kişilik gösteriydi..
Hep yalnızdım seyirciyi selamlarken bölün bittiğinde…
Kimi güldü,kimi ağladı izlerken..
Ben her sahneden inişimde bir çok şey yitirdim o alkışlayan ellerde…
Umutlarımı tükettim her gözyaşında,gururumu yitirdim her gülüşte.
Bir gün işte o bu, gün yine yalnızım sevda sahnesinde
Seyirciler yok,alkışlar yok,baş kahraman her zamanki gibi ortada yok.
Yalnız ben varım…
Daha ne sahneler bekliyor beni bilmiyorum
Heyecanlı değilim sadece korkuyorum…