Kendim boşluğa bıraktığım an

Yazar abdurrahman şahin
artık olmuşum bir avare
aşkımın etrafında
köz gibi yakmış yüreğimi özlem
çaresizlikten isyan edip dururken

ne ferman dinler olmuşum
ne de insanları
karanlığın bir uç noktasında dururken
kaybetmişim ruhumu arar olmuşum

hayatımdan bezmiş bıkmışım
tek yarim kalmış bu anda
beni hayata bağlayan yanlızlığı unutturan
ama bu hasretlik olunca durmaz yüeğim alevleniverir

artık ağlamak isterim
hayatın anlamının olmayışına
tek tesellim kalır o da kalbimin içinde
ölmek isterim hayatın tek bir kağıt parçasına bağlılığını gördükçe