Ey haksızlık…

Nasıl bir çiçek koparılıyorsa dalından

Benide öyle kopardılar insanlığımdan

Mahkum ettiler beni kendi dünyama     

             Görüş günüm yok mecburum ben böyle yaşamaya

 

Vurdular arkamdan kırdılar kalbimi  

     Soldurdular ömrümün baharında ümitlerimi

Bir hayal dünyasının ortasında

Ümitlerim onlarda gerçekleşmez ki

Ne yaparım, ne ederim

 

Hayatın merdiveninde karanlığa yol alırım

Kaybettim benliğimi gelmeyen mutluğu ararım

Döküldüm, ezildim tıpkı bir yaprak gibi

Bitirdiler nihayet içimdeki sevgiyi

 

Artık bir musalla taşı son durağım olur

Bu sefil yaşantım geçmişe hatıra kalır

İsyan ediyorum istemeden kadere

Sitemler yağdırıyorum ben böyle talihe

 

20 yaşında bir gencim ölüme kucak açan

Al Allah’ım bu tende kalmasın bu can

Nasıl olsa bıkmışım ben benden, herşeyden

Mezar taşıma yazsınlar ”ODA BİR KALP TAŞIYORDU HEMDE EN TEMİZİNDEN”

---