Bir istanbul doğar gözlerimde

bir ıstanbul doğar gözlerimde

yaşadığım için şükranlarımı sunarım gökyüzüne 

kırçal damlarında aşkı solur rüzgar

arkopik şiirler yazılır belki karanlığa

aşkım büyüktür bilirim

ama yine de nefret ederim

bir istanbul doğar gözlerimde

bir melek kanatlarını uçuşturur gökyüzünde

kumlu sokaklarında savurduğum küfürler gelir aklıma

ışıl ışıl damarlarıma işler çocuklarım

nefretim büyüktür bilirim 

ama yine de severim

bir istanbul doğar gözlerimde

ak saçlarıyla anam gelir heyulama

ölümsüz bir aşk sunar kendi elleriyle

kalbim yıkanır ama 

salmaz zındanlarında ki esirleri

derman değildir bilirim

ama yine de bileklerimi keserim

bir istanbul doğar gözlerimde

bir kadın gibi gecemi süsler hayasızca

bu dünyanın kapılarını aralar sessiz ve kimsesiz

güller savrulur gözlerinden bahtıma

bir muradım vardır bilirim

ama yine de gidişine dua ederim.

bir istanbul doğar gözlerimde

boğazdaki esintidir sanki sesin

bir kadın düşlerim hayır sadece 

seni düşlerim ellerinden tutmayı ama hiç bırakmamayı

gidişin zordur benim için bilirim 

ama yine de seni çok severim.

(zafer öpöz/