Skor tutmayı bıraktım artık.

Bazen o kadar çok yanar ki canın, acı yaşına başına bakmadan büyütüverir seni. Aniden, yıllarca yaşlanırsın. Evet, belki elbiselerin hala tam oturuyordur üzerine ama ruhun büyümüş, büyümüş ve sığamaz olmuştur bedenine. Bazen öyle çok batmışsındır ki debelenmeyi dahi bırakırsın. Aklından tek bir şey geçer; “Peki şimdi bana ne olacak?”…

Sonsuz bir körlüğüm var hayata karşı. Bu yaşıma geldim hala vazgeçemedim onu sevmekten. Bitmek tükenmek bilmeyen bir umudum vardı eskiden, 
Şimdi usulca yere bıraktım ve teslim oldum kalp kırıklıklarına.

Sizin hiç boğazınız ağrıdı mı konuşmak isteyip konuşamamaktan? 
Üzüntüden ateşiniz çıktı mı? 
Ağlamaktan gözleriniz yuvalarına sığamaz oldu mu? 
Kör olacağım sanıp sadece mecburiyetten bıraktınız mı ağlamayı?