|
Oyunlar bilmezdi küçük yüreğim,
Sözcüklerin tek bir anlamı vardı bende.
Korkmazdım insanların gözünün içine bakmaktan.
O bakışlarda can yanar mıydı…
Dilimdeydi yüreğim…
Buz gibi kaldırım taşında,
Ellerimin arasında çifte kavrulmuş bisküvi arası lokum,
Bir dostun sözlerinde ısınan,
Küçük bir kız çocuğuydum.
Sustum, sebep sordular.
Diyemedim, ağzımı açıp tek laf edemedim.
Kaçar oldum birinin gözlerine değmekten,
Dili yoktu bakışların ama sebebi oldu suskunluğumun…
Bir tek sözün kaç farklı anlamı varmış meğer…
“Demek istemek ” neymiş bugün öğrendim,
Çünkü ben söylenenlerin arkasında bir şey gizlemezdim.
Yalındı hüznüm, acım…
Ama tamdı, benimdi.
Sus “demek istedim ” birine bugün, canım acıyor, böyle konuşma..
Yoruldum, belki de savaşı kaybettim…
Büyümek miydi bunun adı?
Sustum!…
|
