Dünyanın en korkunç şeyidir birini sevmek.

İnsan kendi gözünden çıkan ışığı görür, gözünün parladığını bilir. O seviyor diye kendini seversin birden, gün boyu pamuklar içinde. Kötü rüya gördüğünde uyandırıp hemen…

Sonra uyuyuverirsin daha o “Geçti geçti” derken. Komik şeyler olur evin koridorlarında, tam günün beklenmedik bir noktasında. “Ben şimdi ne yapayım?” dersin, insanlıkla baş edemediğin anlarda. Hiç olmasa, evde bir nefes olur. Sabah kalktığında komik rüyanı anlatacak biri. Kahvaltıda iki yumurta. Uzun yolculuklardan döndüğünde evde yanan kombi, “Yorgunum” diyecek biri.

Bunlar olmadığında… Bilirsiniz, tepside kahvaltı, demlikte hep arta kalan çay, uykuya dalarken kulak tırmalayan kendi nefesinin sesi, bir gün yalnız ölme endişesi… “Ben nasıl yaşıyordum ondan önce?” tedirginliği.
Dünyanın en korkunç şeyidir sevmek birisini.

Ece Temelkuran