...AÞK GÝDER, ACISI KALIR... 

Aþk için bahar.Tehlike her yerdedir...
Vuruluverirsin hiç ummadýðýn birine.
Ama öyle çarpar ki kalbin, duracak gibi aldatýr seni.
Bahardan sonra yaz gelir... 
Hepimiz biliriz, sabun köpüðü gibidir yaz aþklarý.
Bence öyle basit deðil.
Henüz silinmedi hiçbirinin yarasý benden.
Aþk gitti ama acýsýný býraktý, iz kaldý.
Güz aþklarý mevsimine dönünce dönence, pencereye sinmiþ insanlar gelir gözümün önüne.
Ve yavaþ yavaþ görünürler etrafta.
Kimi yaza girerken terk ettiði aþkýný, kimi yaz aþkýný düþünür.
Kimi ayrýlýk planlar ama hala yüreði yanar.Kimi terk edilmiþliði sindirmeye çalýþýr.
Çok azdýr taze aþk yakalayan.
Sanki bir doðum öncesi ölüm gibidir.
Sonra kýþ gelir.
 Kimi yüzsüzler yazýn hiç aldatmamýþ gibi eski sevgilisine döner;kimi sadýklar kavuþur...
Kimi yalnýzdýr, kimi yorgun...
O yorgunlar için kýþ uykusu baþlar...
Belki de taze baharlara, taze aþklara enerji depolarlar... 
Aþk dört mevsimdir herkesin sözlüðünde.
 Ama nedense bana bu anlattýklarýmý çaðrýþtýrmaz.
Saçmaladým belki de bir paragraf boyu.
Yalan attým.Aslýnda doðru olsalar bile yalanlardý çünkü, hissetmediklerimi yazdým.
Ezbere konuþtum. 
Aþk , kelimesi içimde gebe olduðum bir kelimedir.
Her duyuþumda doðum sancýsý çeker, doðuramam.Ama gözlerimin önüne o gelir.
 Sadece bir bakýþýna karýn aðrýlarý, suyla yatýþmalar. 
Bir tebessüme ömür bulmak.Ýtiraf.Saatler süren telefon konuþmalarý.
Ýlk duygular, çocuksu güzellikler. 
Ve sonra.....Nefessiz kalmacasýna aðlamalar.
Izdýrap çýðlýklarý...Kýþ..Kýþ..Kýþ..... Azap....Ve sonunda doðan gün.... 
Hemen her mevsim aþýk olmuþumdur birilerine....Hatta sonbaharda bile... 
Ama onca ufaklý büyüklü sevda içinde, böylesine derinde var olan,
 böyle yaktý mý iz býrakan, bu kadar çaresiz býrakan, 
bu kadar arzu illetine hasta eden, bu kadar dizginsiz, sorgusuz,
baþýna buyruk, acýmasýz, bu kadar bugünsüz sevda görmedim. 
Ve iþte hiç biri böyle koyup, böyle yýkýp gitmedi. 
Ondan önce hiç biri içimden bir þey götürmemiþti.
Ondan sonrasý zaten götüremez çünkü, götürülecek bir þey kalmadý..
Ýþte o insan, beni aþka karþý böyle kelimesiz böyle hayretli, böyle çaresiz, isteksiz býrakýp gitti.. 
Þimdi ben nefretten bile aciz isem bana bir þeyler borçlu.
Ýçimden söküp aldýðý bir þeyleri. 
Bana beni borçlu.Herkesi seven o sersem yüreðimi..
Benden alýp kaçtýðý o masum kýzý borçlu.Bana bir dün, birde yarýn borçlu. 
Benim ne günahým vardý da aþk için üç kelime etmekten aciz kalacaktým. 
Benim ne günahým vardý da her mevsim baþka meyve yemek varken iþtahsýz kalacaktým. 
Yoktu elbet günahým..Onunda yoktu ya..Öfkem susmama engel...
Ama ikimizin de suçu yoktu...Suçlu yoktu.. 
Benim mevsimim sonbaharsa, yaza, kýþa, bahara dönmez...
Benim gibilerin nasibi pencere önüne sinip, mazide yaþamak,
 kendinle kanlý býçaklý düellolar yapmak...Kendinle savaþmak , hýrpalamak...
Yaptýðýnýn farkýna varýp ,bir de üstüne onun için cezalandýrmaktýr. 

Tuðçe







©yazgulu
<

 <

  <