UÇURUMUN KENARINDA Dünyaya baktı,kötüydü,hem de çok kötü. Daha gün yüzü görmeden acımasızca öldürülen küçücük bebekler,devletlerin güçlülüklerini ispatlamaları için kurban seçilen masum insanlar,fazla para kazanmak için katledilen doğa… İnsanlara baktı,sevginin yerini nefret, kardeşliğin yerini öfke,hırs ,barışın yerini savaş,adaletin yerini haksızlık ve zulüm almıştı. Bütün bunları düşündü.Para üstüne kurulu, sevgiden yoksun,insanlığın olmadığı bir dünyada yaşamak çok üzücü geldi.Sonra kalktı yaşamanın anlamsız olduğunu hissetti bir an.Deli gibi dışarı fırladı,bardaktan boşanırcasına yağan yağmura,kulakları rahatsız edecek derecede uğuldayan rüzgara aldırmadan koşmaya başladı ta ki uçurumun başına ulaşıncaya dek.Kollarını açtı, yüzünü gök yüzüne çevirdi.Son kez rüzgarı duymak istiyordu.Hafiflediğini hissetti,kendini boşluğa bırakacakken durakladı,fikrini değiştirmişti.Ölmek, tüm bu çirkinlikleri bir anda silmek.Ama yaşamak vardı,inadına yaşamak… Meryem Kara icecoral@mynet.com ©yazgulu «« |