|
Seni unuttum. Hergün geçtiğimiz sokaklardan geçerken aklıma hiç
gelmiyorsun. Arkadaşlarla, bana aşkını ilk kez kızaran yüzünle, dolan
gözlerle ve tireyen ellerinle ellerimi avuçlarına aldığın, o kafeye
gittiğimizde seni hiç hatırlamıyorum... Sarılarak gezdiğimiz nehrin
kenarından geçiyorum. Gözlerim uzaklara daldı, bir an küçük ayrıntılar
geçiverdi işte gözlerimin önünden. Öylesine. …seni unutamadığımdan değil.
Yağmur yağıyor ben oralardan geçerken... Seninle yağmurdan saklanmak için
sığındığımız yüksek binaların altlarından geçiyorum. Bu kez yağmura
aldırmıyorum. Yanımda „yağmur bitsin sonra gideriz“ diyen kimse yok çünki.
Yağmur yağıyor. Gözlerim yanıyor, burnumun direği sızlıyor ama soğuktan. Eh
malum havalar buz gibi... yine dışa vurması mıydı bu, yoksa senden kalan boşluğun verdiği yalnızlığın acısı mı? Senin kadar kimseyi sevmedim. 2 yil geçmesine rağmen kalbimi isteyenlere veremedim. Denedim, ama olmadı. Kimseye senin hayalin hala yanımdayken tahammül edemedim.. Bilirsin kolay sevemem.. Eş adayları, sevgili adayları …hiçkimseyi istemiyorum... Senin gibi olurmu ki bir daha? Ya sen? Yerime onu oturtturabildin mi?! Yüreğinde ben, evinde bir başkası mı var şimdi? Beni unutmuş olsaydın hisseder miydim seni? Ne günah işledimde allahım bana böyle bir aşk verdi... Kendi kendime kırık dökük mısralar yazıyorum, hiç kimseye açıklayamıyorum içimdeki duyguları. Biz birbirimizsiz olamazdık, simdi ise kavuşmamız imkansız. Sen imkansizlastırdın herşeyi.. Ah ne olurdu „senede bir gün“ de olsa görebilsem, yüzüne yüzümü bir kez sürebilsem, kokunu yine duyabilsem, ellerini yüreğimde hissetsem… Şu an dizlerinin dibinde olmak için nelerden vazgeçerdim bir bilsen…sadece BİR kez…. Seni hep sevdim- Seni hala seviyorum Geçimsizim… |