ÖZLEDİM SENİ!! Çocuk gibiyim bugünlerde... Herşeyden alınıyorum.biri azıcık içime dokunan bir söz söylese ağlayacak gibi oluyorum..sanki sonu olmayan kapkaranlık bir yoldayımda çıkış arıyorum.gülüşlerim bir türlü yansımıyor dudaklarıma.hep yarım,hep eksik günler yaşıyorum.yüreğim ağır geliyor bana.hayata karşı bir yenilmişlik bir boşvermişlik içindeyim..oysa kent uzun zaman sonra güneşe açtı kucağını.bense nereye gitsem gri bulutları sürüklüyorum peşimden.güneş bir benim içime doğmuyor nedense.gece yarılarında sıçrayarak uyanıyorum niceleri..nicedir huzurla uyumanın ne demek olduğunu unuttum.yine güne dayanılmaz kalp ağrılarıyla başlıyorum.tatsız,tuzsuz bir hayat işte.bu salak,bu saçma,bu delice mutsuzluktan kurtulmak istiyorum.ama mümkün olmuyor.nereye baksam seni görürken nasıl yapacağım bunu..bunca zaman sonra gidişinin beni böylesine teslim alacağını bilseydim''GİT'' dermiydim sana.. gidişinin ardından her giden gibi bende bir az bırakacağını ve sonra yok olacağını düşünüyordum.olmadı..ben yüreğimden ve beynimden çıkardığımı sanarken seni sen saklanmışsın ve hiç çıkmamışsın benden..meğer çoğalmışsın,kök salmışsın.şimdi yeniden çiçek açıyorsun ve yayılıyorsun bütün bedenime..seni yok sayarken yaşamak daha kolaydı..kalbimin önüne bir duvar örmüştüm aslında bu duvarı ben değilde sen örmüştün o duvarı bilmeden..acı,özlem,hüzün gibi duygular giremiyordu yüreğime.kendimce rahattım..bir yol tutturmuş gidiyordum ve beklentisiz..olmazdı diyordum..söylermisin??bütün bunları yaşarken nasıl silebilirim seni??özledim seni yar..özleminle başedemiyorum artık..''GEL'' desem gelebilirmisin??kollarını açarak koşarmısın bana??en önemlisi beni sensizlikten kurtarırmısın????
|