Morhayat Kirliydi duyularim,simdiyse tadi dayanilmaz güzellikte. Eylül ayazi gibi yakiyor benligimi Bir zamanlar yikilislarimi ruhumdaki depremleri kimseler bilmezdi içimde. Aglayislarimi, karamsarligimi görürdü herkesler. Lakin ardindaki gülüslerimi severlerdi en çok. Gülemiyordum yine uzunca bir zamandan bu yana. Sebepsiz çöküsüm.sarmalamisti tüm benligimi. Iste bekledigim aydinlik o en BÜYÜKGÜÇ ruhumun huzurunu bagisladi yeniden. Bekledigim o hep ''kimbilir belki bir gün''diye sayikladigim GÜÇ... Sisler ardina saklanmis benligimi bulmaya basladim yeniden. Beynimde sakli duran gerçek kimligim ve aykiri düsüncelerim... Oysa kendimle yüzlestigim o her animda bile kendimden sakladigim gerçek kimligimi saklayamiyorum artik. "neden hep ben?" sorusunun cevabini bulamadigim hayatimda hep, yapayalnizlikti yasamim,Aslinda herkesin bir ortak yani var; Tüm insanlar az deli ve bir o kadar da yalniz. Kosulsuz yasadim simdiye dek, simdiyse sadece kurallarla da olsa mutluluk rolleri oynadim.Siradanliktan tiksindim hep, tekdüzeydi yasantim belki ,Yinede insan dogmamin onurunu yasadim hep.Lakin yargisiz infazlarina maruz kaldim çogu zaman etrafimdaki insanlarin.Aldirmadim yinede.Kostum. Ve ,Artik umursamiyorum kimselerin düsüncesini. Sadece beni iç dünyamda kendimle basbasa biraksinlar istiyorum. ARTIK. Ve Bundan sonra... Yasayan bir ölü konumundan çikip günlük hayatin monotonlugundan ve Insanlarin beni kullanmalarina,hor görmelerine ve iki yüzlü riyakarliklarindan sakinarak... ©yazgulu «« |