Bu yaziyi okumadan önce...
Hayatin bir ayna oldugunu düsün...
Dogdugundan beri aynanin karsisindasin...
Hep aynaya baktin ama küçükken aynayi tanimiyordun henüz...
Büyüdükçe aynaya bakmakla birlikte;
Onun, senin yüzüne yansittiklarini da görmeyi ögrendin..
Hep birileri oldu arkanda ve hep sen vardin karsinda...
"Kendi kendimizle yarismadayiz gülüm.."
dedigi gibi Nazim Hikmet'in , sen de hep kendinle boy ölçüstün aynana bakarak...
Kimi gün çok sevdin aynadaki görüntüyü, kimi gün nefret ettin...
Ama ne olursa olsun hep aynanin karsisindaydin, ona bakmaktan vazgeçmeyi istedigin anlarda bile...
Aynada yansiyan yüzler degisti zamanla, sen de degistin çünkü...
Ama ayna hep sirdi ve gelecek günler hangi yüzleri yansitacak, bilinmezdi...
Oysa geçmisteki izler birer birer yer etmisti aynana...
Sen baktikça bu günü degil, geçmisini de görmeyi ögrendin giderek...
Ama bazi yüzler hep ayni yerdeydi; en özel, en güzel köselerde...Buralara da sen yerlestirmistin onlari; çünkü, o senin aynandi ve ancak senin sevgini, inancini, yüregini kazanana yer vardi...