MARTILAR Başım ağrıyor... Çok ama çok... Gözlerimi açamıyorum. Sanırım öleceğim... Uykum var, yorgunum, kötüyüm... Başım ağrıyor deliler gibi.. Şimşekler çakıyor beynimde.... Yavaş yavaş sona yaklaşıyorum. Biliyorum. Birşey duyuyorum ama görmüyorum, hissediyorum. İçimden delice bağırmak geliyor. Haykırmak istiyorum, yapamıyorum. Yürümek geliyor içimden kilometrelerce yürümek. Bir ışık görüyor gibi oluyorum, alaca karanlıktayım. Bir köprünün üstündeyim, altımda uçurum. Öyle derinki bir para atıyorum, ses yok. Karşımdaki halar kopmak üzere, koşmam lazım, ölümle burun burunayım; oysa daha ağır yürüyorum bir rüzgar esiyor. Arkamdan biri ittiriyor sanki. dik yamaçlarda bir göz dikmiş gözlerini üzerime. Kırmızımsı bir ışık geziniyor beynimde. Sanki namlunun ucundaki mermi gibiyim. Ha gittim gidyorum ve ateşliyorlar... Yere kendim yerine bir martı düşüyor... Ağlamak istiyorum, ağlayamıyorum. Yolumun uzun olduğunu hatırlıyorum. Gökyüzüne bakıyorum, daha birsürü martı görüyorum. Ümitle bağırıyorlar, suçluymuşum gibi bağırıyorlar... Sanki ben vurmuşum onları... Kendimi birden bir mahkemede buluyorum. Arkamı dönüyorum kimse yok... Sağım boş, solum boş! Kendimi görüyorum karşımda. Benden başka kimse yok. "Ben yapmadım suçsuzum" diyorum. Kendi kendime inandıramıyorum suçsuzluğumu. "Ama... ben yapmadım, suçsuzum" Düşünüyor.... düşünüyor... düşünüyorum. En sonunda kabul ediyorum işlemediğim suçu. Martılar kahkahalar atıyorlar. Kalbimin atışını hissediyorum. Martıların kalp atışları kalbimde atıyor. Bilmiyorum ölen omu, benmiyim, ben o muyum? yoksa o martı geleceğimmi... Bilmiyorum! ©yazgulu «« |