EN ACI ÖLÜM UMUTSUZLUKTUR
Denizde bir kum tanesi de olsa, umuttur umut. Yaşamaya sebep...
Hiç bitmez istekleri insanoğlunun. Kendimizi bilir bilmez biran önce
büyümeye can atarız. Böylece salmaya başlamış işte köklerimizi hayata.
“Keşke hiç büyümeseydim” demeye başladığımız vakit, çaresizliğimi kabul eder
ve devam ederiz yürümeye, büyümeye. Ağır ağır, isteksizce. Kimi zaman bir el
iter sırtımızdan usulca, koşaradım kimi zaman. Bağlanmak için bir umut
ararız, yığınla buluruz. Önce iyi bir okul bitirmek isteriz, ardından iyi
bir iş. Nice sevgiler gelir geçer hayatımın orta yerinden, kiminde acı
çeker, kiminde çektiririz. Bir eksilip, bir çoğalırız. Kaybederiz bilmeden,
hiç aklımızda yokken kazanırız. Böylece oturur benliğimiz, köklerimiz daha
da derinlere iner. Umutsuz kaldığımız zamanlar da olur elbet. Hayat bu; her
şey ne zaman hep çok güzel oldu ki. İsyan boşa; ne çocukluğumuz geri
dönebilir, ne değiştirmeye yeter gücümüz geçmişi. Hep tutunacak bir dal
buluruz, ya da dallarımızı onaracak birilerini.
Umutsuz kaldığımız vakit, öldük demektir.
Yaşamaya sebep, seni seçtim. Umudumsun...
Kolu kanadı kırık kuşlar gibiyim şimdi. Bırak uçmaya, ayaklarımı yere
basmaya yok mecalim. Uykusuz üç beş gecenin ardından iki kadeh içmiş
gibiyim. Anlayacağın, bende mevsim hazan, hüzün soluyorum havadan.
Köklerimden birkaçı sarsılmış, kopacak gibiyim yerimden. Ne kadar umutsuz
kalsam da sensizliğimle, umut doluyum yine de işte. Hayat bu; her şey ne
zaman hep çok güzel oldu ki. İsyan boşa; ne seni yar edebilirim kendime, ne
dönebilirim artık gözlerimim sana değmediği yıllara. Tutunacak bir dalım var
yine şükür ki, sesin çare olur yüreğime.
Umutsuz kaldığımız vakit, öldük demektir.
Yaşamaya sebep, seni seçtim. Umudumsun...
08-Temmuz-2003 / Ankara
Sevcan Koyuncu
©yazgulu