Bitmiyor, bitmiyor içimdeki isyanim... Tükenmek bilmiyor sensizligin , içim burkuluyor, zoruma gidiyor bunca yasanan yada yasanmayan hersey! Kendimi yargilamaktan biktim, yenik düstüm , bu sevdanin yitikligine, sonsuzluguna... Oturmus yaziyorum yine, seni yaziyorum tüm arzularimla beraber, içimde senden kalan son sevgi parçalarinla. Hayalini kurmayi denedim, ama olmadi , yapamadim, basaramadim bir türlü. O kadar da ugrastim oysa! Nafile , aklima, hayalime bile hükmedemiyorum artik. Yazik! Bir zamanlar ugrunda neleri verdigim sen, hayalime bile girmiyor, giremiyorsun artik! Gece uzun, sessiz ve kimsesiz. Bir ben varim , bir de o bekçi köpegi. Bir sandalye alip oturdum, onu izledim, hiç üsenmeden. Izledim onun hareketlerini uzun uzun... hiç uzaklasmiyordu, hiç kaçmiyordu bulundugu yerden , onu baglayan kalin zincirler olmamasina ragmen... Bazi bazi saga sola kosuyor, ama sonra yine yerine dönüyordu. Yoldan geçen bir iki arabaya karsi havlayarak, “burasi benim yerim” diyordu. Hayran kaldim, imrendim , sadakatliydi... Bir yildiz kaydi sonra gökyüzünde , en parlak yildiz! O sans diledigim yildizdi, o kadar güzeldi ki, anlatamam. Birden bire süzülerek kayboldu gecenin içinde. Bekledim tekrar ortaya çikar mi diyerek , ama gelmedi , gelmedi... Önce üzüldüm sonra da sevindim, artik baskalarina sans getirecek diye. Karanlik sonsuzdu, siyahti. Bilirsin siyahi çok sevmem, benim rengim mavi, uçsuz bucaksiz mavi. Hep içimi isitan, o sonsuz mavi. Bir ses duydum , gecenin tüm sessizligine inat. Deprem oluyor sandim, bu kadar ses yoktu daha önce, yada ben duymamistim. Çöpçüler geldi, sokaktaki tüm çöp kovalarini vuruyorlardi o pis çöp arabasina. Her birini daha sert vuruyorlardi, sanki isyan edercesine, kizgincasina islerini yapiyorlardi, temizlik yapiyorlardi. Gündüzün tüm pisligini aliyorlardi... Düsündüm, ben neden geçmisimi temizlemiyorum diyerek. Neden bende atamiyorum bana aci veren anilarini, mektuplarini, o güzel fotograflarini... Kalktim isiklari yaktim, aramaya basladim. Uzun zaman oldu , her biri ayri ayri yerdeydi, kimi çok güzel, kimi ise tam bir felaket! Buldum onlari, tek tek çikardim, özenerek, sanki bir kez daha bakacak, yada bir kez daha okuyacak gibi. Fotograflarini yirttim önce, sonra da hepsi birbirinden daha sen olan mektuplarini. Hüzün kapladi içimi, ama artik geri dönüs yoktu! Senin gibi... Ezanlar okunuyor simdi. Hayatimda ilk kez bu kadar dua etmek istiyorum. Vicdanim rahat degil, mutlu degilim yaptiklarima. Çok aci çektim, çok üzüldüm. Ama artik bitsin bu isyanim, bitsin bu hasret. Bende gülmek istiyorum! Ilker Tüzemen ©yazgulu «« |