SUSUYORUM

Ne keyifle okuduğum şiirler ezberimde,ne de bağıra çağıra söylediğim şarkının sözleri.Dalgın gözlerleyürüdüğüm caddelerde kayboluyorum.
Sonsuz bir inatla sarıldığım radyodan gelen o muhteşem melodilerin de artık tadı yok?Peki ya o yağmurda iliklerime kadar ıslanmalarımı kim çaldı benden?Bilmiyorum!Susuyorum artık…Sustukça,üzerime gelen insanlardan kurtarmak için ruhumu,suskunluğuma sarılıyorum.Ama yine de saplanıyor yüreğime bazı kelimeler.Bazıları da acıtıyor üstelik.
Elbette hiçbirşey,ben ol deyince olmaz.Bunu biliyorum ama zamanda geçiyor hızla.Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum…Onca yıldan sonra;hayata dair ne kaldı ki elimde?Kocaman bir hiç!Öyle ise neden bunca çaba, neye bunca isyan?Öyle anlamsız ki yaşadığım hayat.Herşey az sonra gerçekleşecekmiş gibi duruyor,elimi uzatıyorum tutmak için,kayboluyor.Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum.
Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini…Toprağa ateşi düşürecek,denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini.Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan.Örneğin;kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken…
İşte yine susuyorum;siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum her şiir kanatıyor yaralarımı.İçimdekiçocuk ölüyor…Yalancı gülümseyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemsemiyorum.Elimden kayıp gidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri…

Latest posts by ygafmin (see all)

Sayfayı Arkadaşına Gönder.
Arkadaşınızın E-postası
Mesajınızı girin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir