Gözlerin… Ve Gözlerim…

Her gözlerin gözlerime değdiğinde içimden bir şeyler kopuyordu sanki… O bakışların delip geçiyordu yüreğimi. Ama o gözler, o bakışlar başkasınındı biliyorum. Bazen gözlerim gözlerini arardı ama o gözler başkasınındı. Biliyordum… Benle değildi. Bu gözlerin önünde o gözlerdeydin. Bazen bakışların çarpardı gözlerime. Tam umudumu kaybettiğimde bu bakışlar yine umut verirdi bana. Sonra o seni benden alan o gözlere çarpardı gözlerim, o an bütün umutlarım kaybolurdu.

 

Gözlerim gerçekten onun muydu? Bakışların, sadece ona mı aitti? Benim olabilir miydi acaba? O bakışlar bana ait olabilir miydi?

 

İşte bu beynimde dolaşan sorularla biraz olsun umut vardı içimde. Biraz olsun bana geleceğinin hayali. Uzun süre bu ümitlerle, bu hayallerle avuttum kendimi… O gözlerden kurtulmuştum artık. Bakışlarına cevap verecek yoktu. Şimdi dedim… Belki şimdi gözlerin benim olur.

 

Bütün umutlarımı, hayallerimi, cesaretimi toplayıp gözlerini istedim senden. “Tamam.” dedin bütün samimiyetinle. “Senin olsun bu gözler.” dedin. “Ama kimseler bilmesin, kimseler duymasın. Senin için.” dedin bana. Her ne dersen tamam diyor kabul ediyordum. Ama öyle bir an geldi ki artık o gözlerin bende kalmasını istemedim. Geri verdim sana gözlerini. Gözlerini, umutlarımı, hayallerimi, sevgimi, her şeyimi geri verdim sana…

“Neden?“ dedin “Bu gözleri sen istemedin mi?” dedin. Evet… Gözlerinin benim olmasını o kadar istemiştim ki ama onlar artık benim istediğim o masum gözler değildi! O gözlerde artık ihanet vardı. O gözler meğer hiç benim olmamış. Hala o bakışların eski sahibinde kalmış o gözler. Madem benim olmamıştın, neden verdin gözlerini? Neden oynadın ki sevgimle?

 

Oysa ben sana gözlerimi sonsuza kadar vermeye hazırdım… Ama sen benim gözlerimi hiç hak etmemişsin… Seni artık o ihanetlerle dolu yalan dünyanda tek başına bırakıyorum…


Hoşçakal…


Legend Girl

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

eight − four =

%d blogcu bunu beğendi: