Dayanamadı abbas

Bir gün dayanamadı Abbas 
Çıktı evinin damına,haykırdı sağına soluna,^^tüm insanları seviyorum ama yalnızım^,imdat,imdat diye,etti bizim Abbas feryat 
Sesi günahkar sokaklara yayıldı 
Vefasız hayatına isyan olarak,tarihin tozlu sayfalarına yazıldı 
Kimbilir belki de o vakit,yitik umutlar dünyasında,aynı dertten binlerce türkü yakıldı 
Artık Abbas huzurluydu,yüzü gülüyordu,mutluydu 
Yaramazlık yapmışcasına bir çocuktu 
Şendi duyguları,içinde nice bayramlar yaşıyordu 
Acılarını gömdüğü gönlünden çıkarmış,şehrin orata yerinde dans etmişti,tüm acılaıyla,gururluydu 
Yarım saat geçmeden,beş kötü adam geldi,içlerinden biri beyaz gömleği Abbas\’a giydirdi 
Abbas şaşkındı,bakışları dargındı 
Ağlamakla ağlamamak arasında tarafsızdı 
Değişikti,yerdeki gölgesi gibi ezikti 
Sanki,yılların çınarı rüzgara küsmüş,durulmuştu 
Haksız yere cezalandırılmış,infaz yolundan geri dönemeyecek idam mahkumunun ruhuydu,susmuştu 
Yanılmadı Abbas,yine yanıltmadı da 
Ölüm,ölüm olalı,ilk kez adam görmüştü… 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: