?

Hatırlıyor musun şimdi? Neden diyor musun kendine, neden sustu çığlığı martıların?
Sessizce ağlıyorum şimdi. Sensizliğe yakın ve tüm sevgilerden uzak o karanlıklar ülkesinde yalnız başımayım, çaresizim ve belki de en kahredicisi bu tüm kederlerin ama sana yazdığım o ilk şiiri kaybettim sesimin derinliklerinde… Biliyorum seni çağırmak, gelmeni istemek,kendimi şarkılarla avutmam kadar anlamsız. Ama olsun zaten geç kalmış bir bahar tadında yaşanıyor hayat. Haklı değil miyim sence de? Sesini duyar gibiyim şimdi. Gerçi eskisi kadar duyarlı değilim artık gördüklerime ve duyduklarıma ama olsun yine de bu senin sesin… Ne yaparsın?
Korkulu rüyalar uykularımı kurşuna diziyorlar hala o küçük sahil kasabasında. Hala soğutuyor bedenimi ve nefesimi kesiyor o ılık dokunuşlarıyla hüznüme değen rüzgarın garip esintisi…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: