…T.U.T.A.M.A.D.I.M…

Yazar rüveyda
Dün gece yıldızları saydım,
Bir bir…
Sonra dalmışım, uyuya kalmışım 9275. yıldızda…
Garip bir rüya kaldı hatrımda,
Kendimi gördüğüm…
Kendime kördüğüm…
Hep anlatamadıklarım yakardı canımı,
Her seferinde içimde kalan sözcükler yaralardı canımı…
Bu sefer farklıydı…
Her şeyi anlatabilecek kadar güçlüydüm!
Bu sefer sözcükler beni değil ben sözcükleri yaraladım…
Kazandım,
Gibi görünüyordu bu savaşta…
Yanılgılarımın paylarını hesaba almazsam tabi…
Almadım düşündüğün gibi…
Ama mutlak galibiyet hüsran oldu benim için…
Hayat bir, ben hala sıfır…
İlerliyor dakikalar ama benim gücümü emiyor sanki zaman…
Gittikçe tükeniyorum…
Komalık hastalar gibi garip bir çöküntü var üstümde…
Az önceki zirvede zaferle dans eden ben şimdi hızla iniyorum,
Aşağı düşerek…
Düşene bir tekme vurmak huyumuzdur ya bizim,
Beni her gören birde ben vurayım diyor…
Ayağa kalkmak istiyorum dizlerim sızlıyor…
Düşünmek, bir çare bulmak istiyorum,
Beynime ağır geliyor fikirlerim…
Kimseyi suçlayamam, kimseye kızmaya hakkım yok…
Düştüğümde ilk darbeyi kendime kendim vururken hemde…
Artık ne uğrunda günlerce ard arda öldüğüm savaşlar umrumda,
Ne de akan kanlarım…
Derin izlerim kaldı elimde,
Susuzluktan kuruyup çatlamış dudaklarım…
Alnımda yılların yorgunluğundan düşen bir kaç damla,
Ve ıslak kirpiklerim, gözlerimden süzülen yaşalar…
Uzakta biri var, o benim…
Kendimi çok özledim!!!
Sesler, sözler, gözler…
O ince çizgide yürüyordum kendime ulaşabilmek için…
Ve uyandım irkilerek…
Gözümü açtığımda ilk gördüğüm gerçeğin ta kendisiydi…
Işığını yitirmiş bir yıldız gibi kaydı gözlerimden…
…T.U.T.A.M.A.D.I.M…

* * * * *

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

twelve − three =

%d blogcu bunu beğendi: