Şans

Yazar Gökhan

Fakat eskisi gibi değil henüz,
yaşantılar için uğraş vermeye
biraz buruşturup biraz da ütülüyor onları,
çamaşır gibi iplere seriyor,
mandalla tutturulup öylece duruyordu
şans.

Kaybedilen,tozlu raflara kaldırılan birşeyler vardı.
Masumiyetin ormanlarına umarsızca girmiş biriydi belki,kim bilir?

Ruhun aynalarında kırıklar vardı,
olur ya belki bir gün
sevmenin ölümsüzleştiği çıkarsız bir dokunuşla.
Emanete bırakılmış anlamsızlık kokan ömürlerdi belki.
Ya da bir gece karabasan gibi bir düştü,
kalkmaya çalışırsın da kalkamazsın hani.

Her adım çünkü
bir ilerleyiştir aslında,
yaşantıların kağıdı ise
her zaman açık.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

fourteen − fourteen =

%d blogcu bunu beğendi: