KARAYA VURAN GEMİLER…

Üstüme yıkıldı 

Dağ gibi bir hasret 

Yaraları sarmaya 

Alışıp unutmaya 

Koca bir hayat lazım 

Yıllar yetmez 

Senin uzağında 

Hayat çok hüzünlü 

Şimdi kime yar diye 

Sarılıyor ellerin 

Gitsen bile gözlerin 

Benden gitmez 

Resimlerde hep 

O güzel yüzün 

Yüreğimde hep 

Ağlayan bir hüzün 

Karaya vuran gemiler gibi 

İçimdeki kalp yaralı bereli 

Hançerli şu gönlüm 

Sevdanla kanarken 

Unutmak ne mümkün 

Severken 

Hayatla barışmak 

Biryerden tutunmak 

Herşeyde sen varken 

Kolaymı ahh unutmak seni

YAZAN..HAYALET BiRi.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

eighteen − six =

%d blogcu bunu beğendi: