Karanlık, heryer zifiri karanlık

Yazar Mehmet
Karanlık, heryer zifiri karanlık
Yok, kimseler yok, bomboş sokaklar
Yalnızsın, çaresizsin
Mutluluğu, belki de birini bekler gibisin
Ne bir arkadaş, ne de bir sebep
Sebebin yok yaşamaya
Alıştın bunalmaya, herşeye ağlamaya
Geldim işte
Girdim hayatına, sardım canıma
27 Kasım 2005
Akşam, belkide en güzel akşam
Sanki bana tüm Dünya
Sanki o akşam başladı yaşam
Sev dedin, sevdim
Yandım, aşkınla kavruldum
Bekledim, hep seni bekledim…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

twenty − 1 =

%d blogcu bunu beğendi: