HASRETLİĞE İNTİZAR

yrılık günlerinin şafakları atanda,
Kapanıp dizlerinde yıllarca kalamadım.
Varlığımda küçüldüm,kahroldum yokluğuna,
Kahve gözünü öpüp,saçını koklamadım.

Ne hancılar bıraktım ne de kervansaraylar,
Yürüdüm yollarından ,geçti mevsimler aylar,
Akşam karanlığında su dökündüğün çaylar,
Sırrıma ermediler,aradım,bulamadım.

Gezmişsin bahçesinde bin bir renk çiçeklerin,
Rastladım rüzgarlarda uçarken eteklerin,
Kahroldum kıskançlıktan;kırılsın bileklerin,
Güllerden sakındım da elinde solamadım.
Naim ÖZDAMAR

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

three + 12 =

%d blogcu bunu beğendi: