GÜNEŞ’İN VURULUŞU…

Güneş’i vurdular yüreğinden. 
Dokuz kurşunla. 
Bir kan aktı inceden. 
İnsanlar kör oldu görmedi. 
Döküldü bütün renkler. 
Bir dağın eteğine. 
Mavi denize. 
Siyah geceye düştü. 

Güneş’i vurdular yüreğinden. 
Dokuz kurşunla. 
İnsanlar sağır oldu duymadı. 
İnce bir kan sızdı derinden. 
Ay karanlık ağlıyordu kederinden. 
Bir ninni söylüyordu umut. 
Kırmızı bayrağa. 
Pembe umuda düştü. 

Güneş’i vurdular yüreğinden. 
Dokuz kurşunla. 
İnsanlar lal oldu konuşmadı. 
Savaşlar haksızlıklar bitmedi hiç. 
Kan gövdeyi götürdü. 
Ağladıkça umut dağı yitirdi. 
Beyaz saçlarıma. 
Yeşil yaprağa düştü. 

Güneş’i vurdular yüreğinden. 
Dokuz kurşunla. 
Konuşmadı tüm insanlar dili tutuldu. 
Kuşlar uçmadı, güller açmadı. 
Meyve tutmadı ağaçlar bir daha. 
İşte o günden bu güne. 
İnsanoğlu aşık oldu özgürlüğe. 
Ay bacaya gündüz geceye düştü. 

Arif ocakçı

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

3 × three =

%d blogcu bunu beğendi: