Düzen

Giderken bile bile kaldın bende

Doğayı sevmeseydim görürdün sen

Kuşlar kediler   olmasaydı

arılar kelebekler

silerdim seni

anılarım solarken renklenmeden

 

Çiçekleri derlerken çiy düşmezdi tenine

çim kokmazdın

savrulmazdı saçların yüzüme

baş başayken soluğunla sesinle

 

Kamçılamasaydım düşlerimi

ışıldamazdın gözlerimde çağrılı çağrısız

taş kesilirdi  anılar evrende

 

Ezgiler serptikçe seni içime

sıcaklığınla doğarım her gün güneşe eş

batarım uzaktan şakıyan yüreğinle

 

Yoksullaşır yalınlık

gönlümde beynimde

çabamla iyice

 

Sürecek kurduğum düzen

özenle ben kol kanat gerdikçe

 

Yaslandım güçlü dengeme

artık kalabilirsin dilediğince

unut kendini istersen tümüyle bende

 

Seçkin GÜNDÜZ

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

13 − thirteen =

%d blogcu bunu beğendi: