BU CANIMI SEN GEL AL

Sonsuzluk denizinde sensizliği yaşadım,
Geri dönmen umuduna hayatımı adadım.
Sensiz geçen ömrüme hergün lanet yağdırdım,
Ecel kapımı çalmadan, bu canımı sen gel al.

Issız bir çölde misali sensizken ben yalnızım,
Yokki yol gösterecek bir tek arkadaşım.
Şuursuzca her gece ismini sayıkladım.
Ecel kapımı çalmadan, bu canımı sen gel al.

Derin bir ”ahh” çektim sensiz geçen ömrüme,
Sevginle hayat vermiştim gönül bahçeme.
Hançer saplansa bile artık hissetmem gönlüme,
Sensiz yaşamak buysa, ölüm nasıl kelime!
Ecel kapımı çalmadan, bu canımı sen gel al.

MUSTAFA İNECİ

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

five × 2 =

%d blogcu bunu beğendi: