BİRAZ PARİS

Yazar ATTİLA İLHAN   

1. place pigalle

telefonlarla geldi telaşlı ve ürkek 
birdenbire geldi beklemiyordum 
hayli dargın sesi kalın ve titrek 
umutsuzluğuma geldi oysa yorgundum 
üstelik incittim de istemeyerek

akşamdı samanyolu patlamıştı 
bütün sacre coeur silme akordeon 
mulhouse’lu muydu neydi işte unuttum 
ilk yudumda ağlamaya başlamıştı 
şakakları ter içinde gece saat on 
kibrit aranıyor göğüs geçirerek 
bütün sevgilerinde yanılmıştı

bir omzuna almış sanki gökyüzünü 
dudakları masmavi alsace lorrain 
yüzü cermenlerin en eski hüznü 
hölderlin bakıyor sisli gözlerinden 
ellerini şöyle okşayacak oldum 
duydum nabzının gök gürültüsünü

adı yağmur mu akşamüstü mü 
uzak bir panayırda ip atlayan çocuklar 
dalgalar vurdukça sarsılan mendirek 
gecesi kaydı mı nedense beni arar 
dilinde özürler bilerek bilmeyerek 
zenciler çaldı mı cazın hali başka 
oturduğu yerde içtikçe eksilerek 
barın camlarına orospular çiziliyor 
özlem büyük korku epeyce şaka

telefonlarla geldi telaşlı ve ürkek 
birdenbire geldi beklemiyordum 
hanidir içimden bir başkası geçiyor 
gözlerim hanidir ondan uzakta 
hölderlin’i bırakmıştım artık sevmiyordum


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: