BENDE KALDIN

ütün susamışlığımla içtiğim

bir bardak suyun tadından tut da

bütün acıkmışlığımla yediğim

bir lokma ekmeğin tadına kadar 

her şeyin, her bir şeyin tadı bitti.

Yeni gelen güne, sabaha uyanma hevesim,

aldığım nefese sevincim bitti.

Canımdan can alan zehir zemberek 

acılarıma kinim bitti de…

Ama sen… ama sen…

Bütün gayretimle yüreğimden

çıkarıp atmak istediğim sen

verem gibisin kanser gibi yayılıyorsun,

çoğaldıkça çoğalıyorsun hiç bitmiyorsun.

Sen bende kaldın hiç gitmiyorsun.

Sen hariç bütün aleme

seni sevdiğimi duyurdum,

gündüzün ortasında

karanlığı yaşamaya doydum.

Onca gülen yüzün arasında

ağlamaya doydum da,

ama sen… ama sen…

milyon damla gözyaşımı

içmeye doymuyorsun.

Azrail bile bir kez can alıyor

sen beni her gün milyon kere 

öldürmeye doymuyorsun.

Bütün bunları ben mi yapıyorum,

çok uzaklardayım deme sakın

sen bende kaldın hiç gitmedin ki.

 Lokman KAYA

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

4 × 3 =

%d blogcu bunu beğendi: