ARTA KALDIM

Her şey fanidir ve adem olacak
Ne elerini tutmaklar
Ne de gözlerine bakmaklar
Hiç birşey olmayacak
Ezelden yoktular belki kimbilir
Bir islan fırlarsa lisanımda ki;
Gökyüzüne feryad feryad
Ey parlayan göktaşları
Hani sizdiniz sevdim ya
Yalnızlığı sırtında getiren rüzgarın
Estiği gecenin ikikırkbeş vakitleri
Kuyruğu kankırmızı kaymış bir kuyruklu yıldızla
Bende kaydım
Giderken ardında bıraktığın geceler gibi
Kapkara anların engin boşluğundaydım
Gecenın soğuk bir yağmur yağmış havasındaydım
Aniden soğuk rüzgarı karşılayan 
Sımsıcak bir vücuk ki;
Tüylerim diken diken olmuştu
Ve sende gittiğinde 
Ben öylece ortalıklarda kaldım
Kimsesiz,boyacı bir çocuk gibi.
Önce dona kaldım.
Neyse…
En sonunda arta kaldım

MEHMET DURAK

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

five + six =

%d blogcu bunu beğendi: