Çok Sevdim Ben Seni!

Baktıkça içimi titreten sevgili,

Ne vakit uyumak bu kadar güzel oldu… Sararmış kirpiklerinde masum bir erkek çocuğu, sakallarından aşağıya inen bir parça tere ne zaman kapıldım ben. Avuçlarındaki sıcaklık ne zamandan beri tüm vücudumu ısıtır oldu. Bir el, tek bir yastıkta ne zaman kıymetlendi bu kadar? Ah sevgili ben sana ne zaman âşık oldum böyle…
 
Bakışına ne zaman tutuldum? Varlığına dua ettiğim kadar daha kime, neye sevindim, şükrettim bu kadar… Ah sevgili ömrüme nasıl bir tat kattın sen böyle.
 
Gece kâbuslarla uyanıyorum. Korkumu yatıştıran o kocaman kollarınla ben buradayım diyorsun usul usul. Yeni uykulara dalıyorum… Sabah ben kâbusumu sen ise neden öyle davrandığını hatırlamıyorsun. Gülüyorum halimize. Gözlerinin derinlerini en dibini görüyorum ben sevgili. Sen bile görmüyorsun benim gördüklerimi.
 
Öldürür bu aşk beni. Elinle açtığın hamurlar, sevgiyle uyandırdığın namazlar, kapıların ardından üstüne atladığım mesai bitimleri. Hemen geçen pazarlar hiç bitmeyen iş çıkışları…
 
Bu sevgi avuç açtırır insana… Gururunu yıkar. Gözlerini sevinçten hep nemli tutar. Bu aşk iflah etmez beni. İflah etmez çünkü sevilenin safında yer almak anlamaktır yaradanı… Ve anlamaktır sevmek; yanmak, kül olmaktır.
 
Ete kemiğe bürünmüş sevgi(li); Varlığın şükürlere sebep… Varlığın ömürlük bir dua… Varlığın gönlümdeki en değerli hazine… Varlığın varlığıma hediye edilmiş en kıymetli dua…
 

Seni çok seviyorum…

Sayfayı Arkadaşına Gönder.
Arkadaşınızın E-postası
Mesajınızı girin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir