Sevginin Yenilgisi
Bana uzattığın bit buket sevgiyi almaya korktu ellerim.İlk defa titredi
çekindi tutmaya o sevgiyi.Etraf buram buram sevgi kokarken benim için benim
içim sanki buz kesti.dona kaldım birden niye böyle olduğumu bilmiyorum ama
sevgi gözümü korkutmuştu.Sevgi her zaman acımı verirdi insana.İllakide bir
parçasını alevler içinde yakar daha sonrada ardına bakmadan gidermiydi.Sevgi
bu kadar acımasızmıydı.
Zamanlama önemlimiydi ki aşkta.O kalbin habersiz misafiri değimliydi.Benide
bu haliyle yakmadı mı?Beni eline alıp duvardan duvara vurup kalbimi kor
ateşlerde yakıp daha sonrada kapanmayacak yaralar bırakıp giden o değilmiydi?
Bunun için mi sevgiden bu kadar korkuyorum.Ben ki yasakları dinlemez,nerede
imkansız şey varsa onu istemez miydim?Peki niye şimdi sevgiden
kaçıyorum.Önceden ben onu kovalar bulmak için ne çabalar harcardım.Ya şimdi
kapımın önünde duruyor ama kapıyı açmak için tereddüt ediyorum.İçeri
girdiğinde yine üzülen ya ben olursam Dayanabilir miyim ki?bu darbeye
kaldırabilir miyim?
Ama her şeyin bedeli yokmuydu.Aşk her zaman mutluluk demek değil ya.Dünyada
en ağır bedeli aşk için ödüyoruz herhalde.Mutlu olmak isteyenlere yanında
promosyon olarak acı,keder ve gözyaşı veriyorlar.
Dünyanın en bedava şeyi hayal kurmakken biz onu dahi yapamıyoruz.İçimizde
koskocaman bir sevgi ağacı büyütmeye çalışıyoruz.O ağacın her yaprağında
bizim olduğumuz ama yapamıyoruz.Çünkü bir gün o ağacın kesileceğini ikimizde
çok iyi biliyoruz.İmkansız olanların gerçekleşmeyecek hayaller kurmanın ne
kadar aptalca olduğunu bildiğimiz halde keşke böyle olmasaydı demekten
alamıyoruz kendimizi.Gerçektende aşkın zamanı yokmuş.Beyinde bir sürü soru
bırakıp gidiyormuş.Eğer bu soruların cevabı olsaydı demek ki aşk
olmazmış.Sevgi insana keder ve dertten başka bir şey getirmezmiş gelirken
yanında.Sevgi bir şekilde kalbe girerken mantık uçup gidermiş beyinden.Zaten
mantığın olduğu yerde sevginin işi de yok.
Kalbimi senin ellerine bırakırken hiç korkmamıştım.Bir hamur gibiydim
beklide istediğin gibi yoğurup daha sonrada bana bakıp işte benim eserim
diyebilirdin.Ama ikimizde çocuk değildik.ve olanların farkındaydık.Bu aşk
baştan sona kadar imkansızdı ve biz imkansızı kovalıyorduk.Bunun sonu da bir
yenilgiden başka bir şey değildi.Sevgi ilk defa yenilecekti ve bizim bunu
kaldırabilecek gücümüz yoktu.En güzel çare sevgimizi kalbimize gömüp
uzaklaşmaktı.Coşkun dereler gibi çağlayan kalplerimizi susturmaktan ve o
sevgi ağacının yaprakları sararıp solmadan bu aşka bir son vermeliydik.Zaten
yarını düşünmüyorduk ki.Bizim yaşadığımız bugündü ve yarının hayatımızda
yeri de yoktu.Çünkü bu ikimize de uymazdı.Bizim sevgimiz konuşmaktansa
susmayı tercih ederdi tıpkı bizim gibi.Zaten sevgimizde bu yüzden yenilmedi
mi?
Her şeyin ilacı olan zaman bizim sevgimizin ağrısını bile kesmedi,kanayan
yarasını durduramadı.Ve rapor sonucunda da yazdığı gibi kanayan kalbimiz
daha fazla dayanamadı oda sevgimiz gibi mücadeleye yenildi……..
R.Funda Bahçekapılı 18/10/2001
©yazgulu