Yalnızız

Yalnızız 

Daima yalnızız bu diyarlarda 
Dünyaya kuşkuyla bakarken yalnız 
Korkuyla ürperip gece rüyada 
Kıpkızıl ateşler yakarken; yalnız 

Akşamın parlayan kızıllığında 
Karmaşık anılar sıkarken ruhu 
Caddenin kaybolan azınlığında 
Bembeyaz masada doğarken; yalnız 

Birlikte olupta gezerken bile 
İçinde kabaran o sinsi duygu 
Gözgöze bakarken bir neşe ile 
Yüzyüze bakıpta gülerken; yalnız 

Hasretlin kalbini verir bir yandan 
Onun da gönlü var seviyor gibi 
Seni sevdiğini söylediği an 
İçinde duyupta mutluyken; yalnız 

Bir şimşek hızıyla geçiyor zaman 
Gökyüzü sararıp solacak bile 
Güneş çekiliyor dağlar ardından 
Yılların tükenip biterken; yalnız 

Gecenin kaybolan ıssızlığında 
Düşünüp dururken dalacak gibi 
Ruhunun o durgun sessizliğinde 
Acıyla kıvranıp kalırken; yalnız 

Bunun çaresi yok, hep yalnızlarız 
Durmadan ölüme gidecek gibi 
Doğarken, yaşarken, hep varız ama 
Hayat nokta koyar, ölürken; yalnız. 

Erhan Yurtsever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

8 + eight =

%d blogcu bunu beğendi: