Sessizliğin,

Sessizliğin, 

Sessizliğin 
Sesizliğin Ölüm gibi… 
Ben her yağmur yağışında, 
Sana susuzluğumu yıkıyorum, 
Kış ayında karlar yağdırıyorum sessizliğine, 
Bir sesin çözüyor tüm buzlarımı tekrar tekrar aşka. 
Sessizliğin ölüm gibi bir şey. 
Zaman duruyor adeta ben olmuyorum. 
Bana seni hatırlatan herşey, 
Kendini vuruyor sessizliğinde. 
Her damla gözyaşı bir anı gibi, 
Her anı sen ve sessizliğin; 
Bir tokat oluyor çekilemeyen bir acı misali. 
Seni her türlü kabul ediyorum, 
Fakat; 
Sessizliğin ölüm gibi… 
Sessizliğin, sessiz kalışın 
Meğerse,sessizliğin sensizlikmiş ölüm… 
29.06.2012 

Levent Karakaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

11 − 10 =

%d blogcu bunu beğendi: