İYİYİM.. demek adetten ya..

İYİYİM.. demek adetten ya..
İYİYİM.. diyorum..

Oysa, DEĞİLİM.

Anlatılması ZOR bir duygu içimde ki..
Her HARF,
Her KELİME,
Ve her CÜMLE, 
olduğundan ya çok BASİT,
ya da daha KARMAŞIK bir hale getiriyor 
dilime GETİREMEDİKLERİMİ..

Birgün KONUŞMAYI unutmak, 
sadece SUSMAK isterken..
Birgün SUSMAYI unutmak, 
olur olmaz KONUŞMAK istiyorum..

Hiçbir SÖZ yetmiyor, beni BANA anlatmama..
DİNLEYEMİYORUM kendimi, acımadan içim..
Dokunsalar AĞLAYACAĞIM bir ömür boyu..
Ve değseler HÜZNÜME, döküleceğim parça parça..

Bir ANLIK değil, boğulduğum bilinmezlik..
Acısı çıkıyor SUSTUKLARIMIN..
Oysa ben İYİYİM görünürde..
Anlamını içime çeke çeke,
MUTLULUĞA erişemiyorum..
Ya hep ben FAZLA geldim, 
ya da hep bir şeyler EKSİK kaldı..
Şimdi iyi olan ne varsa, 
üzerine çizgi çekemediğim 
KIRGINLIKLAR sarıyor dört yanını..

Ve ben;
İyi olmanın eşiğinde, 
KORKULARA kapılıyorum anlamadığım bir biçimde..

SEBEBİM yok,
Belki de ÇOK..

Biliyorum;
Ben bile kendimi anlayamıyorken, 
anlaşılmayı beklemek, 
HAYALDEN de öte..

Ben, BU ARALAR;
kendimi,
GÖRMÜYORUM..
DUYMUYORUM..
BİLMİYORUM..

Değseler HÜZNÜME, döküleceğim parça parça..
Ve.. Bir OMZUM olsa güvendiğim,
Başımı yaslayıp AĞLAYACAĞIM, bir ömür..!

Sayfayı Arkadaşına Gönder.
Arkadaşınızın E-postası
Mesajınızı girin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir