Bir kuşluk vakti

 

Bir kuşluk vakti yüreğim sığmıyor içime Bir kuşluk vakti , gelincik tarlasında.

Yaşamanın ruhunu çiziyor bir ressam toprağa.Hiç istifini bozmadan.

Öyle bir duruşu var ki ne dert ne hüzün ne de sevinç .

Yok etmiş sanki benliğini.İmreniyorum. Bir kelebek çıkıyor fırçasından, Kanatları renksiz Uçtukça miladı değişiyor zamanın.

Uçtukça canlanıyor anılar Rengarenk oluyor kanatları Çiçekler ölüyor ardında.

Yapayalnız. Ve bir çocuk çiziyor .Avuçları açık, bedeninde dikili yaralar.

Dudakları kurumuş kanamış ,yapışmış. Gelip geçenlerin gölgesi yansıyor yüzüne.

Gelip geçenler tanıdık. Dileniyor çocuk. Bir ağaç büyüyor dibinde.

Meyvesiz,yapraksız.Gövdesi zamana sıkışıp kalmış ruhların evi.

Ne çıkmak için çırpınıyorlar ne de kalmak için.

Sessizlikleri çocuğun gözlerine hapsolmuş.

Her damlası kan. Oturup ağlıyorum .

İçimde çaresizlik çığ gibi.İçimde hiç bitmeyen özlem.

Ölüp ölüp dirilişim.

 

03.07.2012

Latest posts by ygafmin (see all)

Sayfayı Arkadaşına Gönder.
Arkadaşınızın E-postası
Mesajınızı girin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: