Ben çocukluğumu özledim…

Ne güzel kokardı o ahşap evler, temiz, tertipli tiril tiril, rengarenk kilimli odalar…
Çocukluğumun huzur kokan evlerini özledim.
Tahta sedirlerde nakış nakış kaneviçeli yastıklara yaslanmayı, beyaz sabun kokan döşeklerde uyumayı, sobanın üstündeki çaydanlığın cızırtısını özledim.
Televizyonsuz, internetsiz akşamlarda ailecek keyifli sohbetleri, komşu muhabbetlerini, siyah okul önlüğümü özledim…
Ben çocukluğumun sadeliğini, huzurunu, gerçek dostlukları, endişesiz mutlulukları özledim…

Duygu Şibil

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: