Sancağa

Ellerde dolaşan bu siyah sancak, 
Göklere yükselen bir âh olmasın! 
Doğru mu bu kadar ye’se kapılmak, 
Korkarım, bu matem günah olmasın!

Milletin kalbinde yer etmez keder; 
Asırlar değişir, seneler geçer… 
Ne kadar karanlık olsa geceler, 
Mümkün mü sonunda sabah olmasın.

Dilerse, her yüzde keder görünsün, 
Yıldızlar yerlere düşüp sürünsün… 
Dilerse, her taraf ye’se burunsun; 
Sade senin yüzün siyah olmasın!

Bir kızıl alevdin gökde bir zaman; 
Solardı renginden nuru güneşin. 
Şimdi bir dumansın, kara bir duman; 
Sinmiş gönüllere sanki ateşin.

Ağlıyor uzaktan bakan rengine, 
Diyor: “Matemde mi öz vatanımız?..”
Biz seni boyarız o kan rengine, 
Var damarımızda hâlâ kanımız!

Ey güzel sancağım, solmasın yüzün, 
Biz henüz yaşarken ye’se bürünme! 
Hicrana takati yok gönlümüzün, 
Bu matem yüzüyle bize görünme!

Ey güzel sancağım, o “ay yıldız”m, 
Sana tarihinden kaldı hediye, 
Üstünden eksilme vatanımızın, 
Dalgalan bu “iller benimdir!” diye.

Orhan Seyfi ORHON

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: